“Sokrates genel olarak iyi midir? Aristoteles bu soruyu haklı olarak şöyle yanıtlar: ‘Sokrates’in iyi olup olmadığını o hayattayken bilemem’, çünkü ansızın kötü birine dönüşebilir. Filozof, Sokrates’in ölmesini bekler ve sonra size Sokrates ‘olmak’ gerçeğinin ne olduğunu söyler. Pek çok filozofun tavrının bu olduğunu görüyorum, çağdaş filozoflar da dahil [...] Bu bana göre değil, ben Sokrates'in yaşamasını tercih ederim, kelebeğin hâlâ uçuyor olmasını; onu bir mantar parçasına sabitleyip −kesinlikle− mavi olduğunu söyleyemeyecek olsam bile. Kelebeği tamamen görmemeyi, ama onu hayatta tutmayı yeğliyorum − benim bilgiye karşı tutumum bu. Onun ortaya çıkışını izliyorum ve bakışımı kelimelere, cümlelere dökmeye çalışıyorum. Ama bu, cümlelerim kadar kırılgan ve kaçamak bir bakış [...] Her halükârda kelebek kaçınılmaz olarak gözden kaybolacaktır, çünkü istediği yere gitmekte özgür ve özgürlüğünü yaşamak için bana ihtiyacı yok. En azından, uçarken güzelliğinden, sadece kendime saklamadan, bir şeyler yakalayabilirim.”