Sanat tarihçisi Henri Focillon’un dünya çapında tanınmasını sağlayan Biçimlerin Yaşamı, kısa ama aynı derecede önemli bir başka incelemesi olan El’e Övgü ile birlikte yayımlanan temel bir metindir. İlk yayımlandığında sanat ve sanat tarihini biçimci bir anlayışla yorumlama girişimi olarak değerlendirilmiş olsa da, Focillon bu tanımı reddetmiş ve sanat ile sanat eserini birbirinden ayırmayı kabul etmemiştir. “Eser sanatı belirtmez, sanatı dünyaya getirir” ifadesi, onun sanat düşüncesinin merkezinde yer alır.

Focillon, sanatı dışsal belirlenimlerle açıklayan yaklaşımlara karşı çıkar. Sosyolojik belirlenimciliği kabul etmez; Erwin Panofsky başta olmak üzere ikonolojik yöntemlere de mesafeli durur. Ona göre sanat eseri yalnızca anlam çözümlenmesi gereken bir gösterge değil, kendi iç yasaları ve ritmi olan canlı bir varlıktır. Bu nedenle mekân, sanat eserinin sadece bulunduğu yer değildir; sanat eseri mekânı kendi ihtiyaçlarına göre işler, tanımlar ve hatta kendisi için yeniden yaratır.

Biçimlerin Yaşamı’nda biçim, soyut bir kategori olarak değil, gereçler yoluyla, insanın eliyle ve malzemede bedenlenen bir süreç olarak ele alınır. Bu yaklaşım, biçimlerin zaman içinde geçirdiği dönüşümleri, sürekliliklerini ve kopuşlarını anlamaya imkân tanır. El’e Övgü ise bu düşünceyi insan eli üzerinden derinleştirir; Focillon’un ifadesiyle, “bir dosta yerine getirilmesi gereken bir ödev gibi” kaleme alınan bu metin, zihni yönlendiren ve biçimi mümkün kılan elin düşünsel ve yaratıcı rolünü görünür kılar.

Biçimlerin Yaşamı ve El’e Övgü birlikte okunduğunda, sanatın nesneden önce gelen, biçim aracılığıyla dünyada varlık kazanan bir etkinlik olduğu fikri bütünlüklü biçimde ortaya çıkar. Bu çalışma, sanat felsefesi, sanat tarihi ve estetik alanlarında düşünenler için klasikleşmiş, vazgeçilmez bir başvuru kaynağıdır.