Refik Halid Karay’ın “öksüz, yoksul, betibenzi kül” olarak tasvir ettiği şehrin “vakarlı, hem koket, gözbebeği” başkent olmasında Ankara’nın imarının bir milletin kaderine kılavuz olacağı inancı vardır.

Milli İktisat ve Tasarruf Cemiyeti’nin 1933 yılında açtığı “Ankara Sergi Evi Uluslararası Mimari Proje Yarışması” sonucunda inşa edilen Şevki Balmumcu’nun tasarımı için dönemin neşriyatında “Artık yerli mimarlar da ecnebi mimarlar gibi asri yapılar yapabiliyorlar” denilmişti. Dönemin modern mimari anlayışını radikal bir şekilde temsil eden yapının kaderi ise ibret vericidir. 

1945 yılında yapının opera binasına dönüştürülmesi ve İkinci Ulusal Mimarlık üslubuna uydurulması işi mimar Paul Bonatz’a verilir. Böylece yalın kütleler ve bezemesiz yüzeylere sahip binanın neo-klasik ekleme, bezeme ve traşlamalarla “millileştirilme” işi bir Alman tarafından hayata geçirilmiştir. 

Toplumun modernleşmesi işlevini yüklenmesi beklenen opera binası yerli ve milli çelişkilerimizin bir numunesi olarak varlığını bugüne dek sürdürmüştür.

Onur Kutluoğlu’nun Cumhuriyet’in ilk dönemine ait sembol yapıları konu alan serisinden Sergi Evi illüstrasyonu Cumhuriyetin ilk dönemine hakim iyimser “muâsırlaşma” fikrini günümüze taşırken, mimarı Şevki Balmumcu’ya da vefalı bir selam gönderiyor!

50x50 cm
170 gr parlak kuşe kağıt
Tek yüz renkli dijital baskı
Düz kesim

* Posteriniz rulo yapılıp postüp koruması altında özenle paketlenerek gönderilir. Çerçevesizdir.