1970'ler, erken kapitalistleşmiş Batı ülkelerinde ekonomik refahın bozulduğu ve çevresel sorunların giderek daha görünür hale geldiği bir dönemdi. Bu kriz karşısında iki çözüm önerisi öne çıkıyordu: Toplumsal hareketlerin savunduğu “piyasadan bağımsız yaşam biçimlerine yönelmek” veya piyasa ekonomisi içinde doğayı kullanarak ekonomik büyüme ile kalkınmayı dengelemek. İkinci seçenek tercih edildi ve kalkınma yaklaşımında ekonomik büyümenin yanı sıra yiyecek, sağlık, konut ve eğitim gibi temel ihtiyaçların da ön plana çıkması gerektiği savunuldu. Ancak, bu yeni anlayışa rağmen, sistemin “sürekli büyüme” mottosu perde arkasında varlığını sürdürdü. Günümüzde çevre koruma ve kalkınma birlikte ele alınsa da, ekonomik krizler ve ekolojik tahribat devam ediyor.

2007 küresel ekonomik krizinin ardından tartışmaya açılan Yeşil Yeni Düzen kavramı, ekonomik, sosyal ve ekolojik perspektifleri bir araya getiren bir çözüm önerisi sunuyor. Henüz 1980’lerde ortaya çıkan 'sürdürülebilir kalkınma' kadar yaygın bir kabul görmese de, Avrupa ülkeleri enerji başta olmak üzere birçok alanda bu yaklaşımdan bazı unsurları uygulamaya başladı. Ancak, ülkelerin ve bireylerin çevreyi koruma konusundaki yükümlülükleri hâlâ uluslararası kamuoyunda tartışılmaya devam ediyor.

Bu noktada uluslararası kuruluşların çalışmaları yol gösterici olsa da, çevresel sorunların tarihsel gelişimini ve bugünkü kritik aşamayı düşünsel boyutlarıyla ele almak büyük önem taşıyor. Elinizdeki kitap, çevre sorunsalını tüm yönleriyle inceleyerek, içinden çıkılmaz görünen bu krizin çözümüne yönelik yeni olanakları gözler önüne seriyor.