15. yüzyılda Alman kuyumcu Johannes Gutenberg, el yapımı el yazmalarının güzelliğini seri üretim yöntemiyle taklit etmeye çalıştı. 1850'lerde, tek tek harfleri büyük miktarlarda dökerek, bir araya getirilip basılı metne dönüştürülebilecek şekilde hedefine ulaştı; bu, matbaa olarak bilinen son derece önemli bir yenilikti.

Gutenberg, matbaa ile normalde din adamları ve kraliyet ailesi için ayrılmış olan büyük öneme sahip eserlerin reprodüksiyonları olan "nova forma scribendi"yi yarattı. Bu, ünlü 42 satırlık İncil'inin basılmasına yol açtı. Gutenberg İncili, seri üretim ve zanaatkar dokunuşların bir karışımıydı; metin, yeni icat ettiği hareketli tipte basılmış ve renkli bölüm başlıkları, baş harfler ve kenar boşlukları elle dekore edilmişti.

Gutenberg'in iki ciltlik Latince İncili'nin bugün yalnızca 49 kopyası kalmış olsa da, sanatçılara ve yazarlara ilham vermeye devam ediyor. Parabole kapak tasarımımız, Alman sanatçı Gisela Maschmann'ın elle aydınlatılmış bir sayfasını yeniden üretiyor. Süleyman'ın Yargısı minyatür resmini, Berlin Devlet Kütüphanesi'nde bulunan Gutenberg'in kilise şaheserlerinden bir ciltten esinlenerek yaptı.

Gutenberg'in 1850'lerdeki icadı sayesinde, nesiller boyunca metni titizlikle elle kopyalamak zorunda kalan yazıcıların eserlerini yeniden üretmek mümkün hale geldiğinden, baskının yüzü sonsuza dek değişti. Almanya'nın Mainz kentindeki ilk matbaadan itibaren teknoloji olağanüstü bir hızla yayıldı ve 1470'e gelindiğinde Avrupa genelinde 14 matbaa vardı. Sanatın ve kültürün kıta genelindeki insanlara yayılması, Avrupa'yı Orta Çağ'dan Rönesans'a taşımada kritik bir öneme sahipti. Gutenberg'in matbaasının önemini abartmak imkansızdır, çünkü okuryazarlığın dünya çapında yayılmasını sağlayan temel yeniliktir.